Bréf til Vef-Þjóðviljans 18. nóvember 1998

Ég fór í fyrsta sinni í Kristjaníu í október sl. Sá þar þessi merku efni til sölu á opnum markaði. Ósköp var staðurinn ómerkilegur til að sjá, en mér þótti þó merkilegt, að allstaðar var verið að agitera gegn sterkum fíkniefnum. Danir skipta sér ekki af þessu fyrirbæri.

Og nú er verið að ræða rétt eina ferðina um að gera refsilaust að nota fíkniefni. Ég hef komið nálægt fíkniefnamálum af og til frá því að ég hóf lögmannsstörf 1976. Eftir því, sem ég verð eldri, finnst mér erfiðara að rökstyðja bann við „náttúrulegum“ fíkniefnum. Með náttúrulegum fíkniefnum á ég við jurtir, sem hver og einn getur ræktað heima hjá sér eða tínt upp á víðavangi. Ég fæ ekki séð, að hægt sé að banna þessi efni frekar en t.d. brugg, en lögregla er löngu hætt að eltast við bruggara, sem aðeins leggja í til heimanota. Hún skerst hins vegar í leikinn, ef selja á brugg. Ég tel, að þarna séu mjög eðlileg mörk. Það á ekki að banna brugg til heimanota, og það er tilgangslaust að banna ræktun plantna, sem hafa eituráhrif.
Þá vaknar spurning um efnafræðileg fíkniefni. Nú er það ljóst, að læknar ávísa á tiltekin lyf, sem heimiluð eru. Ég get ekki séð, að það eigi að vera mismunur á, hvert lyfið er. Læknar eiga að fá að ávísa á eiturefni, ef þeir telja sjúklingi læknisfræðilega nauðsynlegt að fá það. Þar má nefna anfetamín, - það var raunar notað töluvert á æskuárum mínum, m.a. af skólafólki við lestur, og þekktir menn í þjóðfélaginu notuðu anfetamín. Sama má raunar segja um kókaín. Ein frægasta ræða, sem flutt hefur verið í alþingi var flutt í kókaínrús.

Ég er þess vegna sammála þeim ungu mönnum, sem nú hafa kjark til þess að setja fram hugmyndir um að gera meðferð og notkun fíkniefna refsilausa, en setja strangan ramma um notkun þeirra. Ég held, að slík breyting yrði til þess að fækka glæpum, og þá á ég við þá glæpi, sem eru bein afleiðing af því umhverfi, sem fíkniefnanotkun er í, þjófnaði, innbrot, rán etc. Þá væri líka hægt að skattleggja fíkniefnin og fá þann veg fjármagn til þess að takast á við tjónið, sem ofnotkun þeirra veldur.

Haraldur Blöndal hrl.